امروز يك صدمين سالگرد تولد يكي از بزرگترين آهنگسازان موسيقي مدرن ، يعني ديمتري شوستاكوويچ است. بسياري از منتقدان موسيقي او را بزرگترين در قرن بيستم محسوب مي كنند هر چند نامهاي ديگري همچون كارل ارف و استراوينسكي  را نبايستي از خاطر دور داشت. اين هنرمند در شهر سنت پترز بورگ به دنيا آمده بود ودر  بيشترينه عمر او حكومت كمونيستي  شوروي  حكم فرما بود. امروزه بسياري بر سر اينكه او حامي كمونيست بوده و يا جز جريان ديگر انديشان  محسوب مي شده است بحث دارند.  براي برخي اين امر حتي سايه اي روي دست آوردهاي موسيقايش محسوب مي شود.بيشترين اقبال عمومي منتقدان با اجرای اپراي" بانو مكبث متزنك " توام شد. هرچند در اوايل سال 1936 يك نقد بسيار تند با عنوان " آشفته و نه موسيقي " در روزنامه پراودا  او را به شدت مورد حمله قرار داد كه بسياري معتقدند كه نوشته متعلق به خود استالين بوده است. در آن زمان كه هنرمندان ديگر انديش كه حكومت را مواخذه مي كردند به سادگي مشمول ناپديد-شدن بودند و این امرشوستاكوويچ را درمعرض خطر جدي قرار می داد. به خاطر نوشتن بسياري قطعات براي فيلم هاي اتحاد جماهير و همچنين آهنگسازي براي مضمون هاي شعاري آنان تا هنگام مرگش در سال 1975 يك كمونيست متعصب محسوب مي شد. اما بعدها به خاطر انتشار برخي بخش هاي بسيار بحث برانگيز زندگيش كه دوره شهادت ناميده مي شود شهرت او به سرحد ممكن رسيد. اين بخش نشان دهنده نفرت او از استالين و اتحاد جماهير است  و اينكه برخي كارهاي او به طور  ضمني در دایره ديگرانديشي است . بسياري معتقدند كه او خوش شانس بود كه متبحر در هنري بود كه تكيه بر واژگان نداشت. بدون شك  با تمام اين توصيفات هيچ كس نمي تواند از كنار پانزده سمفوني زيبا او بالاخص سمفوني لنينگراد و   قطعات كوچكتر او براي اركستر مجلسي به عنوان يك آهنگساز  بزرگ به سادگي بگذرد بي هيچ ربطي به وجه و تمایلات سياسي او.