سنگ و کوه در تنهایی و رهایی خویش، روح خویش را تام و تمام صاحبند. اما در اشیاءی دستکاری شده پیرامون، شما محرومیتی را  خواهید یافت. به گونه ای که گویی اینان استقلال خود را از دست داده  و در انتظاری همیشگی اند. این خلاء ناشی از انتظار، شاید تنها با توجه انسان پر می گردد و اینگونه است که انسان روح بردگی را در آنان دمیده است.