بسیار شنیده ایم که عده ای مصّرانه باور دارند که برای زمانی ( که گاه ساعتها به طول انجامیده است)، روحشان، بدن را ترک گفته و یک تجربه متافیزیکی افتراق روح و کالبد را داشته اند.
به تازگی یک گروه سوئیسی و آمریکایی توسط Virtual Reality Machine ، نشان داده اند که این پدیده نادر یک توضیح عصب شناسانه دارد. بدین معنی که ما موقعیت ( روح ) خود را از چشمانمان اقتباس می کنیم، در حالی که پیغام های بساوایی، که بیانگر واکنش های کالبد هستند، در سایه بینایی تعبیر می گردند. این نتیجه با چند آزمایش به دست آمده است. در آزمایش اول، یک " کلاه خود ِدنیای ِواقعیت ِمجازی " ( Virtual Reality Helmet ) را بر سر یک داوطلب قرار دادند، در حالی که تصویر ارسالی از کلاه خود، برگرفته از دوربینی بود که از پشت سر، او را فیلم برداری می کرد.حال اگر با قلمی، به پشت او می زدند، او با توجه به مشاهده همین عمل ( به شکل مجازی ) بر پشت ِتصویر ِمجازی خود، دچار این احساس میشد که روح اش بدن را ترک گفته. حال اگر موقعیت را به گونه ای دیگر آرایش می دادند که از پشت ِمانکنی به جای او فیلم برداری میشد و همین اشاره قلم به پشتش صورت می گرفت، به گونه ای  که تصویر ِمجازی ِقلم به پشت مانکن نیز اشاره می کرد، انها احساس می کردند که مانکن همان کالبد رها شده آنان است.
بر این اساس، به نظر میرسد که تجربه های مشابه  که در رویاها و یا در شرایط استعمال مواد مخّدر و الکل به دست آمده، تنها یک انسداد عصبی در برابراطلاعات واقعی قّوه بینایی بوده است.