فیلم های برگمان، روایتگر ابعاد رنگارنگ وجود انسانی اند. در قصه های او، شخصیت ها، خاطراتی تلخ، شاد، نفرت بار و یا تکان دهنده را، از گذشته ی حاملند. اما در موقعیت تازه، فرصت میابند عمیق ترین دلایل احساس های خود را کشف کنند و در این راه، نه تنها شاید درد های گذشته را التیام ببخشند، بلکه ما را به عنوان تماشاگر، غریق معناها و امکانات متنوع انسانی کنند. در طول فیلم، گفتگوهای دو به دو بین شخصیت ها در می گیرد و این فرصتی دیگرست تا شما نیز درون فیلم پرتاب  شوید و در این دیالکتیک سه جانبه، به بازشناسی ریشه های خود نائل گردید. این گفتگوی سه جانبه به نوعی، مشابه تجربه همیشگی روان ماست، هنگامی که نیروها و خواست های روان بر سر ارزش های گاه متناقض به جدال می پردازند تا یک من ِ برتر در ما به داوری بنشیند. اما آنچه در سرآخر  حاصل می گردد، عموما نوعی استیصال در داوری ست. یعنی شما حتی برای درونی ترین خواست های خود ( مثلا نفرت )، دچار سردرگمی شده و آن را در نهایت ما حصل یک تراژدی دردناک خواهید شمرد.اما اگر برای تماشاگر ( یا من ِ برتر ) هماره استیصالی در کار خواهد بود دیدن فیلم های برگمان چه ارزشی دارد؟ نمی دانم شاید بدین وسیله معترف گردیم که من ِ مستاصل، حقیقت هستی ست. اگر چه می توانید در این نکته با من موافق نباشید.