گرونیکا اثر پابلو پیکاسو، ملهم ازبمباران گرونیکای اسپانیا توسط آلمان نازی در زمان جنگ های داخلی اسپانیاست. اثر به روشنی از نمونه های آبستره و ضد بازنمایی فاصله دارد و سیاه و سفید بودن اثر، کیفیتی روزنامه وار به آن داده است. پیکاسو مرگ، خشونت، سبعیت، بی پناهی را بی هیچ اشاره ای به علت آن تصویر می کند. او در این رابطه  می گوید: " اسپانیا شاهد جنگ ارتجاع در برابر مردم و آزادی ست. تمام زندگی هنری من، مبارزه ای همیشه گی بوده است در برابر ارتجاع و مرگ هنر. آخر چگونه ممکن ست که کسی حتی برای لحظه ای بیانگارد که من با مرگ و ارتجاع موافقم؟ در این اثر که گرونیکا خواهم نامیدش، ونیز در مشتی کارهای دیگرم، من نفرت خود را از غرقابه درد و  مرگی که، اسپانیا را فرا گرفته است، بیان کرده ام."
گرونیکا، جلوه گر انسانها و حیواناتی عذاب کشیده ست. تمام صحنه در اتاقی مصور شده است. در منتها الیه چپ، گاوی با چشمانی درشت، بر فراز زنی ست که کودک مرده اش را به دست گرفته. در میانه ، اسبی از اصابت نیزه ای، در درد پیچیده ست. بینی و دندان های بالای اسب، به گونه ای غیر متعارف به مانند انسان ست و این خود شاید، جانکاه بودن صحنه را تشدید می کند. به زیر اسب، انسان مثله شده ای ست که در دستش، شمشیری ست و از میان آن گلی روییده . بر فراز اسب، چراغی چشم مانند، فروزنده ست. در سمت راست تصویر، زنی با گرسوز، از آستانه در به درون می لغزد. پایین تر، زنی حیرت زده، به گونه ای دعا مند به سمت چراغ چشم سا، متوجه است. در سمت راست تصویر یک نفر در میان شعله آتش، دستها را التماس گونه به بالا گرفته ست...