یک حرکت، جلوه و یا نمایش بدنی ِ طرح افکنده شده، می تواند کیفیقتی اثیری بیابد. در این شکل، جلوه بی زمان می گردد و ازلّیت و ابدیت را توامان داراست.
مرلین مونرو به هنگامی که در یک فیلم، در حین عبور بر فراز دریچه زیرگذری و به واسطه وزشی، دامانش به مانند  تلاش بالهای عروس دریایی، بالا می رود، جلوه ای کم نظیر را رخ نما می گردد. کمتر کسی ست که اسیر زیبایی این جلوه نباشد. جذابیت جنسی این نما، تسخیر گری ست که دامنه اش حتی به امروز نیز میرسد. استقلال جلوه کاملا روشن است و از این روست که بسیاری در فیلم های خود، وسوسه شده تا آن را دوباره به کار ببندند ( به پست Gesture مراجعه شود) و یا در پوستر های تبلیغاتی آن را مستمسک قرار دهند.

حال نوبت آن ست که بگویم که این جلوه اثیری چه ها نمی کند! آیا باور می کنید که می تواند سیگار را معجزه ای بنماید؟ نگاه کنید...