سمفونی نهم بتهوون، در وین و به رهبری خود ِ آهنگساز اجرا شد.  اعطای رهبری ارکستر، ادای احترامی بود به آهنگ ساز، چرا که او به کلی ناشنوا شده بود و به هیچ وجه، صدای سازها و گروه کر را نمی شنید و این میشل اوملاف بود که درفرودست ِ سن، نوازندگان و خوانندگان را هدایت می کرد. در پایان اجرای وین، هنگامی که حاضران نا باور کف می زدند، یکی از نوازندگان، بتهوون را متوجه غریو جمعیتی کرد که او، صدایشان را نمی شنید.
 
اگر هنرمندی بزرگ، دست به خلق می زند، بی شک عمیق ترین احساسات خویش را با ما در میان می گذارد. حال اگر این آخرین سمفونی آهنگسازی باشد، گزافه نیست که اثر را وصیت نامه او قلمداد کنیم. درآخرین موومان ، چکامه شادی، اثر شیلر، توسط گروه کر و سولیست ها خوانده می شود. اما وصیت ...

ای شادی، تو اخگر پرشکوه  ِ بهشتی
ای دختر الزیوم
ما سرمست از اشتیاق
در معبد بهشت سان ِ بی بدیلت، جمع می آئیم
و جادویت، ما را متحد می سازد
از آنچه پیشینه ِ مان، جدا ساخته بود

تمام مردمان، این چنین برادر وار گرد می آیند
جایی که بالهای ِ شکوه مندت را می گستری

ای شمایان کرور کرور، یکدیگر را در آغوش گیرید
این بوسه برای تمام جهان باد
.
.
.
هرکس که به همتی سترگ، کامیاب شد
دوست ِ دوست ماست
هرکه، زنی دلربا را صید کرد
مجالش دهید تا شادیش اوج گیرد
در همه گیتی، مَهرو از آن اوست
واگر کس نیز معشوقی ندارد، فرصتش  دهید تا برباید

هرگز در این جمع نگریید
همه ی آفریده گان از شادی می آشامند
تمام خوبان و بدان
از سینه های طبیعت [ می نوشند ]
دنباله ی رزهایش را بگیرید
بوسه، ودیعه اوست و هم از این سان شراب
هماره دوستی،  در برابر مرگ
.
.
.

[تلاش کردم ترجمه ای از شعر بیابم. متاسفانه موفق نشدم و با این که قریحه شاعری نداشته ام، خود دست به کار شدم. امیدوارم که حاصل کار، مورد پسند قرار گیرد]