سفارش نقاشی "ستایش مغان" (The Adoration of the Magi) در سال 1480 به لئوناردو و آن هم برای محراب اصلی صعومه "سان دوناتو" (San Donato) در نزدیکی فلورانس داده شد. با دقت البته زیادی می توان مشاهده کرد که شصت و شش انسان و یازده حیوان در اثر وحود دارد. یک کار شاق و البته جاه طلبانه در هنگامی که لئوناردو تنها بیست و نه سال داشته است. طبق قرارداد بایستی لئوناردو نقاشی را ظرف سیزده ماه به اتمام می رساند، اما باز بی هیچ  جائی برای شگفتی، لئوناردو کار را ناتمام رها کرد! اینجاست که باید گفته شود به حق، بسیاری از سفارش دهندگان نسبت به لئوناردو بی اعتماد بودند!

در نقاشی، مردمی با سن و سال های مختلف به دور "مریم و مسیح" حلقه زده اند. حتی عده ای اسب سوار نیز در این میان به چشم می خورند. یکی از نکات اولیه قابل توجه در کار لئوناردو، سعی در تثبیت سازی احساس های انسانی در حیواناتی است که در نقاشی حاضرند! پلکان قصری ویران در زمینه تصویر دیده می شود، در حالی که قطاری از آدم های سواره و پیاده که برای عبادت نزدیک می شوند، نیز مشاهده میگردند.
در انتهای سمت راست و به دور از دیگران، یک کودک چوپان که تنهاست به چشم می خورد. بسیاری بر این باورند که این تنها "پرتره" ای است که از لئوناردو و آن هم به دست خود وی باقی مانده و خود الهام بخش مجسمه برنزی "داوود" اثر استادش "وارچیو" بوده است. بایستی یادآوری کنم که در آن دوران این امر شایع بوده است که نقاشان در قسمتی از کار، نقشی از خود را نیز در اثر به جا بگذارند. در میان چهره ها منقوش می توان از پیرمردی که صورت در هم پیچیده اش نشانی از در آستانه احتضار بودن است، مرد جوانی که متفکر است، پادشاه شرق، و قدیس یوسف نام برد. در پشت خرابه های قصر، نواری از یک منظره روستایی دیده می شود در حالی که سوارانی مشغول نبردی خصمانه اند. خرابه قصر، یک نماد پر مصرف در نقاشی های آن دوره بوده است که نشانی از انهدام کفر و چند خدائی به واسطه تولد "نجات بخش" بوده است. درخت نخل در پس "مریم و مسیح" نمادی از "حیات" است.

طرح ها و تمرین های بسیاری وجود دارد که نشان از کسب آمادگی لازم توسط لئوناردو می دهد تا این کار را به انجام برساند. تقریبا بیشترین تعداد طرح اولیه برای یک پروژه که توسط لئوناردو کشیده شده است به این اثر مربوط می گردد. تمام افراد در حالت های متفاوتی از احساس و موقعیت قرار داشته و اسب ها بارها و بارها دوباره کشی شده اند. لئوناردو بعدها امیدوار بود که بتواند اسبی که در این نقاشی است و روی دو پای عقبین خود بر خاسته را در اندازه ای عظیم و آن هم از جنس برنز، قالب گیری نماید. البته در هیچ جائی از یادداشت های لئوناردو اثری از اینکه چگونه می تواند تعادل این اسب بزرگ برنزی را حفظ کرد، دیده نمی شود.

 "پرسپکتیو"ی که در طرح ها و مشق های اولیه وجود دارد، به گونه ای اغراق آمیزتر از خود نقاشی ایند و حتی در برخی جزئیات آنان با یکدیگر متفاوتند. در نقاشی مردی پیچیده در خود، حیواناتی در امتداد ایوان، کمان دارن، بخشی از پلکان سالم، مردان لختی که سینه خیزند، یک مرد که سعی دارد با تبرزینی ستونی را در هم بریزد و در میان ضرب و شتم ها نیز شتری دیده می شود که به آرامی دراز کشیده است. این تنها باری است که یک شتر در آثار لئوناردو داوینچی ظاهر می گردد. در حالی که توافقی بر سر اینکه وی کجا موفق به دیدن یک شتر شده، وجود ندارد. برخی البته معتقدند او می توانسته در باغ وحش کوچکی که در فلورانس بوده، شاهد این شتر باشد. این شتر و بسیاری از عناصر نقاشی، در طول کار دچار تغییر شده و یا به کلی حذف شده اند. در یکی از مشق های اولیه لئوناردو، عاقله مردی لخت نیز وجود دارد که حتی می توانسته به درستی ملبس گردد!

اگرچه "ستایش مغان" هرگز از مرحله پیش نقاشی ای حاوی مرکب های قهوه ای و زرد اخرایی زمینه، پیشتر نرفت، اما به عنوان یکی از مهمترین آثار وی در حالی که آخرین روزهای هنری خود را تحت نفوذ استاد سپری می کرده است شناخته شده است. در حالی که بسیاری از بن مایه های شاخص لئوناردو را که بعدها وی به کرات آنها را به کار بست را می توان در آن جست. یک نقاشی با کیفیتی رویاگونه و با حاشیه هایی محو.