تصویر یک دوشیزه (Portrait Of A Young Woman, Pinacoteca Ambrosiana, Milan) - اگرچه این اثر فاقد برخی شاخصه های مهم آثار لئوناردو است، اما عده ای بر این باورند که بایستی آن را جزء آثار وی قلمداد کرد. اما از سوی دیگر مخالفان این تلقی اظهار میدارند که لئوناردو به شکل وسواس آمیزی، از کشیدن نیم رخ سوژه هایش امتناع می ورزیده است و یا اینکه سوژه های وی چنین سرد و بی روح تصویر نمی شده اند. وجود تاریکی پس زمینه که موجب شده است که قسمتی از حاشیه پشت سر و نیز شانه ها از دست برود، نیز ضعفی اساسی محسوب می گردد. و البته مهمترین نکته ای که منتقدان بسیاری را مظنون ساخته آن است که پرتره های لئوناردو، عموما با حداقل جواهرآلات همراهند و حتی در معروفترین اثر وی یعنی "مونالیزا"، هیچ گونه زیوری به چشم نمی خورد. بنابراین اینان بر این باورند که به احتمال قوی، اثر حاصل کار "امبرجو د پردیس" (Ambrogio de Predis) است، کسی که همراه و طرف برخی قراردادهای لئوناردو بوده است. البته در این زمان او می توانسته شاگرد لئوناردو داوینچی نیز بوده باشد. این گونه حتی او توانست دو نقاشی بسیار معروف خود یعنی، پرتره "بارتولوممئو آرکینتو"  (Bartolommeo Archinto) و شاید این اثر را خلق نماید. بعد از جدائی وی از لئوناردو، مهارت های "د پردیس" به شدت نزول یافته و این گونه توجه حداقلی نسبت به آثار آتی وی به وجود آمد.

اما همچنان برخی محققان بر این باورند که در برخی قسمت ها از قبیل، توری سر، مروارید ها و روبان ها می توان ردی از هنر لئوناردو مشاهده کرد. قابل توجه است که تصویرسازی این گونه عناصر نیازمند مهارت ویژه ای بوده و البته لئوناردو یکی از معدود کسانی بوده که مشهور به داشتن چنین مهارتی بوده است. به عنوان یک مثال قابل توجه دیگر، گره های موجود در روبان هستند که بسیار چشم گیرند. حتی برای توجیه برخی ضعف های فاحش اثر، این منتقدان اظهار داشته اند که گوئی بیشترین دغدغه لئوناردو، تصویر کردن حلقه زینتی دور سر، توری مو و گردن آویز بوده، تا آنکه بخواهد بازنمائی چهره را به درستی به انجام برساند!

در باب هویت سوژه، صاحب نظرانی معتقدند که  شاید لئوناردو این اثر را برای ازدواج "بئاتریچه دسته" (Beatrice D’Este) کشیده باشد. ظاهرا در این ایام، از لئوناردو در خواست شده بوده که ترتیب ازدواج "بئاتریچه" پانزده ساله و "لودویکو"ی چهارده سال (دوک میلان) را بدهد. علیرغم عشق سوزان "بئاتریچه"، "لودویکو" با یک زن دیگر یعنی "چئچیلیا گاللرانی" (Cecilia Gallerani) (برخی می انگارند همان سوژه نقاشی "بانو و قاقم") ازدواج کرد. "بئاتریچه" به شکلی خستگی ناپذیر مبارزه خود را پی گرفت تا این زن را از میدان به در کند! اما اندک زمانی بعد "لودویکو" با "لوکرتزیا کریوللی" (Lucrezia Crivelli) (باز برخی منتقدان معتقدند سوژه نقاشی La Belle Ferroniere ) ازدواج کرد. اما بعد از مرگ "بئاتریچه" در بیست و سه سالگی، اندوهی همیشگی بر "لودویکو" مستولی شد!