سه مشتری که به طرز مشهودی در عوالم درونی و شخصی خود اسیرند، نیمه شب هنگام در رستورانی دیده می شوند. تنها در خدمتکار است که جنبشی دیده می شود (به ظاهر وی قصد دارد نوشیدنی تازه ای را آماده کند). خیابان های حاشیه رستوران کاملا خلوت بوده و فضای خفه و نیمه تاریک آن ها، با نور تند داخل رستوران، تضادی رعب انگیز را موجب میگردند. حس تعلیق در تمام تاروپود اثر پراکنده شده است و این چنین گوئی تمام صحنه از یک تهدید پنهانی لبریز است... "ادوارد هاپر" (Edward Hopper) درباره این اثر (Nighthawks) می گوید:"من در این کار یک تنهایی خاص نمی بینم... ناخودآگاه شاید من تصویر ساز تنهایی یک شهر بوده ام!"

"ادوارد هاپر" به سینما عشق می ورزیده و تاثیر آن را می توان به خوبی در سوژه و نیز ترکیب بندی همین اثر احساس کرد (گوئی "مرلین مونرو"، "همفری بوگارت" و "جیمز دین" مشتریان رستوران اند!) شکل "فیگوراتیو" کارهای "هاپر" به او این امکان را داده تا زندگی روزمره را تصویرگر گردد، در حالی که تنهایی و انزوای مردم آمریکا محور اصلی آثارش است.