حكايت كنند كه برادارني تيماردار مهتر برادر مجنون الاحوال خود بودند. به رسم ديرين شفابخشي امامزاده مستجاب الدعوه اي بدانجا شدند. آنگاه كه برادران به كار افكندن رحل اقامت شدند تا به چا روزي شايد صاحب شفا به اذن شفاء بخش خويش روح مسخر و پليد ديوانگي را ازدامن برادر بسترد ناگاه مجنون به عادت مالوف و روان مغشوش خويش فرياد برداشت كه هاي دو چشمم سوي ديدن يافته است . مردم جاهل به باطن وكور به ظاهرغافل از تنکی عقل صاحب سخن جامه درتنش به بوي صواب و گره گشائي دريدند.