در اوایل قرن پانزدهم، "برونله شی"( Brunelleschi)  و "آلبرتی" (Alberti)  روی پرسپکتیو خطی (*) مطالعات مفصلی انجام دادند. بعدها "پیه رو دلا فرانسسکا" از روی این مطالعات، تکنیک پرسپکتیو خطی را با مهارت قابل ستایشی پیاده سازی کرد ( چیزی که کمتر هنرمندی در آن تبحر به دست آورد! )
 
بعدها نیز لئوناردو به پرسپکتیو علاقه نشان داده و مطالعات دامنه داری را برای فرا گیری این تکنیک مصروف کرد. در یکی از کارهای اولیه وی، یعنی "بشارت" به کار گیری این تکنیک ( با مقایسه گوشه های ساختمان با باغ  و پیاده رو مجانب به آن ) با درستی صورت پذیرفت. در حالی که بی شک شاخص ترین اثر لئوناردو با محوریت این تکنیک " ستایش مغان"
(Adoration of the Magi) است، اثری که البته نیمه تمام ماند. مهارت لئوناردو در مشق های بسیاری که برای این اثر و در لا به لای یادداشت هایش به جا گذاشته، به خوبی مشخص است. لازم است گفته شود که لئوناردو گاه این دانش را برای ایجاد "جلوه های معوج"
(Anamorphosis)  (**) به کار بسته است، چیزی که البته فاقد ارزش هنری بوده و بیشتر جنبه تفننی داشته!

* "هنر پرسپکتیو آن ست که آنچه را تخت است برجسته مینماید و آن چه برجسته است روی سطح تخت آورد" - Jean Paul Richter

** استفاده از پرسپکتیو برای ایجاد تصویری که در وهله اول نامعلوم است، اما با با کمک آینه های محدب یا مقعر و یا با قرار گرفتن در یک زاویه خاص، خود را فاش میسازد!