در اشاعه این هنرکسانی چون کمال الدین بهزاد و رضا عباسی سخت موثر بودند (بهزاد با تکیه بر نمادهای صوفی گری، سبک خاص خود را ایجاد کرد البته در این راه  او نوعی گرایش واقع گرایانه نیز چاشنی کرد که در عصر او بی سابقه می نمود، مثلا مینیاتور ساخت خورنق.) اما شاید آخرین پیرو سبک سنتی مینیاتور ایرانی، محمود فرشچیان صاحب "روز پنجم خلقت" باشد که شهرت او عالمگیر شده است. اگرچه در برخی از مینیاتورها، این هنرمند به طور نسبی موفق شده یک رویداد طبیعی را تجسد ببخشد (مانند "سحر") و یا فضای رمزآلود یک روایت اسطوره ای را بازسازی نماید (به مانند نقاشی ای که پرتاب شدن یونس -  پیامبر یهود - را از دهان ماهی نشان میدهد)، اما در بسیاری دیگر متاسفانه هنرمند، درک نازل خود را از دنیای پیرامون فاش میسازد. به طور مثال، دیدگاه تا حدودی متحجر او در مورد دوپارگی روح انسان به شکل عناصر متعارض خیر و شر، سوژه بسیاری از کارهای نقاش است که صدمه ای جدی به کلیت این آثار محسوب میگردد و حتی تکنیک او را تحت تاثیر قرار میدهد (تکنیکی که البته تقلیدی صرف بوده و نشان ابداع کمتر دارد!) ناگفته نماند که ضعف تکنیکی نقاش نیز گاهی آن چنان آزار دهنده ست که جای هیچ گونه توجیهی را باقی نمیگذارد. مثلا چهره ها در مینیاتور او نه به مانند آثار اساتید گذشته مثالین، نماد گونه و بری از احساس های زودگذر انسانی ند و نه به مانند نقاشی های سده های گذشته هنرمندان غربی، نوعی واسطه بیان احساسات انسانی ند! بیشتر چیزهایی هستند به مانند نقاشی های والت دیزنی که در هر ثانیه 24 فریم از آنها کشیده میشود! (مثلا نقاشی فاجعه بار "لبخند")

* متاسفانه از آثار یاد شده نتوانستم عکسی تهیه کنم. برای مشاهده این آثار میتوانید به موزه محمود فرشچیان واقع در کاخ سعد آباد مراجعه نمائید.