لئوناردو تنها دو خاطره از دوران کودکی اش به یاد می آورد. یک خاطره مربوط به هنگامی ست که او طفلی بیش نبوده و قوشی بر فراز گهواره اش پرواز می کرده. او هماره این تصادف را به گونه ای پیش بینی برای زندگی آینده اش قلمداد می کرده، زندگی ای که با میل بی پایان برای پرواز همراه بود.

لئوناردو  بیست و پنج سال، طرح های متفاوت ومتنوعی از ماشین های پرواز ارائه داد. اما به جز دو مورد، تمامی طرح هایش غیرعملی بوده اند! البته لئوناردو این نگرانی ناکارا بودن ماشین های پروازش را همواره داشته و حتی در یادداشتی که بعد از آزمایش پروازی (که در آن پای خلبان که یکی از شاگردانش  بود شکسته شد) به جا گذاشته، این نگرانی خود را به وضوح متذکر شده است. با این تفاصیل لئوناردو شک نداشت که با تقلید درست از طبیعت می تواند به منظور نهائی خود نائل شود، چیزی که نه تنها برای ماشین های پرواز آینده مورد استفاده قرار گرفت، بلکه Bionics (علم طرح و ساخت دستگاهها به تقلید از طبیعت) از این راه پا به عرصه وجود نهاد.

لئوناردو برای این عشق نافرجام، مطالعات گسترده ای درباره نحوه، ساختار و دینامیک پرواز پرنده گان انجام داد. اما بسیاری از طرح های داوینچی برای پرواز دارای دو خطای عمده بود. اول اینکه او تصور می کرد، آدمیزاد دارای عضلات و نیز هماهنگی ارگانیسمی مناسب، برای پرواز بوده و دیگر اینکه پرواز کردن را در بال زدن خلاصه کرده بود و به کلی از ضرورت رعایت توپولوژی بال های پرنده غفلت می کرد. به این معنی که هرگز از اهمیت شکل ماهیواه بال ها برای اوج گرفتن آگاه نگشت (شکل داخلی بال باعث می گردد که فشار هوا در زیر بال بیشتر از قسمت بالای بال باشد و این خود اوج گرفتن را ممکن میسازد. البته بال زدن ابتدائی برای تقویت این اختلاف فشار لازم است. شکل پرها پرنده نیز به نوبه خود موجب ایجاد نیروی جلو برنده می گردد.)

اما این موجب نمی گردد که نگاه موشکافانه و طرح های فوتوریستی لئوناردو را نادیده بگیریم. کافی ست که درک کنیم که در قرن پانزدهم به هیچ وجه قوانین پرواز و نیز آئرودینامیک کشف نشده بود و این که در اواخر عمر، لئوناردو ایده استفاده از ماشین های بال زن را برای پرواز کردن به کلی به کنار گذاشت و از ماشین های با بال ثابت سود جست. این گونه او موفق شد طرحی را پیشنهاد بدهد که قابلیت پرواز را دارد. البته لئوناردو خود به شخصه هرگز موفق نشد این ماشین را تست نماید. برای درک مکانیزم لازم برای این ماشین، به غیراز مطالعه روی پرندگان، لئوناردو منبع دیگری را در نظر گرفت. این منبع جدید و الهام بخش، برگ درختانی بود که سقوط می کرده اند!