در این طرح الاکلنگی، بایستی به سرعت اهرم متصل به بال، بالا و پائین میشد تا  تخته لولا شده به همراه باقی قسمتها از زمین جدا گردد. به نظر لئوناردو توسط دو الاکلنگ این چنینی، ماشین قادر به پرواز بوده است! برای محاسبات، لئوناردو توسط یک ترازو که در طرح نیز مشخص است،  آزمایشی ترتیب داد تا ببیند چگونه یک بار 68 کیلوگرمی را می توان از زمین بلند کرد. در این یادداشت، لئوناردو بر سرعت بالای بال زدن تاکید کرده و در نکته ای جالب توجه اضافه می کند که چگونه آدمی که در آب غوطه ور شده، می تواند با پائین و بالا آوردن سریع دستانش (به جای حرکت آرام) به بالای آب باز گردد. بعد ازبررسی بالهای یک مرغابی، لئوناردو به این نتیجه رسید که وزن مرغابی برابر جذر مساحت بالهایش است (البته با مقیاس یارد!) بنابراین با در نظر گرفتن وزن 136 کیلوگرم برای ماشین و خلبان، سطح بال ها بایستی 144 مترمربع باشد!

بعد از درک مشکلات عدیده ای که پیش روی ماشین های بال زن وجود داشت، در نهایت لئوناردو سراغ یک ماشین گلایدر گونه رفت. گلایدر به صورتی طراحی شده بود که خلبان می توانست با قسمت پائین بدنش، تعادل آن را حفظ کند. بال های ماشین از خفاش و پرندگان بزرگ ملهم شده و در قسمت داخلی به بدن شخص ثابت میگردیده، در حالی که قسمت خارجی، متحرک بوده و توسط کابل هایی کنترل میشده است.

یکی از خیال انگیزترین طرح های لئوناردو برای پرواز، مربوط به کشتی ست که حاوی بال و سکان بوده است. خلبان در داخل بدنه کرجی شکل می نشسته، در حالی که تمام مکانیزم پرواز شامل چرخ دنده ها، پیچ ها، مهره ها و میل لنگ نیز هم آنجا تعبیه می شده است. جالبترین بخش ماشین مربوط به باله ای ست که در انتهای کشتی و برای تنظیم موقعیت، جهت و البته پایداری ماشین در نظر گرفته شده است. شکل نسبتا آئرودینامیک بدنه کشتی، که حتی با استانداردهای امروز بدنه هواپیما مطابقت دارد از دیگر نکات قابل توجه طرح ست.

برای بازسازی ساختار بال پرنده به شکل قابل قبول، لئوناردو بال هایی طراحی نمود که مکانیزم کشش و خمش در  قسمت خارجی بال را به مانند نمونه واقعی شان دارا باشند. لئوناردو قصد داشت بدین وسیله، بازگشت پذیری اتوماتیک شکل بال ها را در هنگام باز و بسته شدن و در هر ماشین پروازی تضمین نماید. او زمان زیادی را مصروف مطالعه فنرها و مفصل هایی کرد که قسمت های مختلف این بال را به یکدیگر وصل بنماید.

این بادنما برای نشان دادن جهت وزش باد است. لئوناردو به خوبی درک می کرد که پارامترهای محیطی بایست در محاسبات پرواز وارد شوند تا عملکرد ماشین تضمین شده باشد.

این طرح متعلق به سری اول ماشین های پروازی است که داوینچی طراحی نموده است. مهمترین شاخصه این ماشین، طرح بالهایش است که می تواند توسط خلبان و با کمک مکانیزم الصاقیش به سرعت بالا و پائین گردد. خلبان به شکل عمود بر افق، داخل ماشین قرار گرفته و با پدال زدن، نیروی لازم برای بال زدن را ایجاد می کرده است. به روشنی معلوم است که این نیرو توسط طناب و قرقره هایی، به بال منتقل شده است... لئوناردو به خوبی درک کرده بود که راحتترین وضعیت بدن برای اعمال نیرو، وضعیت ایستاده است. بنابراین در طرح به خوبی از این واقعیت سود جسته است. در طرح های پیشین او به طور عمده، از شکل خلبان خوابیده استفاده می نمود که دارای کارائی کمتری بوده است.

بسیاری از ایده های پرواز نزد داوینچی برگرفته از بال های خفاش بوده است، او خفاش را مناسب ترین الگوی تمام ماشین های پرواز قلمداد می کرد چرا که وجود بال های غشائی خفاش، سبکی قابل توجه ای را برای کل ماشین ممکن می ساخته است. برای لئوناردو، مطالعه ساختار بال، مهمترین بخش طراحی ماشین های محسوب میشده است. در این طرح، بال خفاش مانندی دیده می شود که با چوب و نی ساخته شده، در حالی که پارچه ای تمام سطحش را پوشانده است. ماشین توسط یک سیستم میل لنگ به کار می افتاده است. در این جا او طرح روپوش های مشبک را به کنار گذاشته و از روکش های یکپارچه استفاده نموده است. 

این تراز- نمای ساده به مانند ژیروسکوپ، موقعیت ماشین پرواز را نسبت به افق نشان می دهد. برای حذف اثر باد،  شیشه ای روی توپکی قرار داده شده است.

 در دوره مطالعات اولیه لئوناردو روی ماشین های پرواز در میلان، او تنها بر ماشین های مکانیکی تمرکز داشت. بیشترینه این ماشین ها دارای مکانیزم پیچیده بوده و بر نیروی عضلانی خلبان تکیه داشته اند. در این طرح،  وجود یک چرخ و دو پدال، بال زدن تناوبی بال ها را موجب میشده است. 

لئوناردو بارها تلاش کرد تا مکانیزم مفصل ها را در بال پرندگان و در تمام مراحل مختلف پرواز، بازسازی نماید. این طرح حاوی تمام جزئیات موقعیت دست و پای خلبان بوده و به خوبی نیازمندی به همزمانی دقیق حرکات را برای بال زدن نشان میدهد. انتقال نیرو با توسل به ریسمان و قرقره صورت میگیرد. بال در هنگام حرکت به جلو، باعث شکافته شدن هوا شده، درحالی که در بازگشت، به خاطر خاصیت ارتجاعی اش، به طور دقیق به موقعیت اولیه باز میگردیده است.

این ماشین پرواز به گونه ای طراحی شده است که بتواند با نیروی مکانیکی ذخیره شده در یک فنر تخت، به پرواز در آید. این نکته استفاده از فنر تخت در ماشین پرواز، خود بسیار جالب توجه است. این به خوبی نشان می دهد که لئوناردو متوجه ضعف نیروی عضلانی انسان برای پرواز شده است.  جالب است که گفته شود در حاشیه طرح، توضیحی وجود دارد که نشان میدهد لئوناردو نسبت به سرقت ایده هایش واهمه داشته است. شاید این علت کنار گذاشته شدن ایده پرواز، در فاصله سال های 1490 الی 1496 بوده است.

در ماشین بال زن دیگری، لئوناردو یک سکان آزمایشی طراحی کرد که تنها یک بال را کنترل می کرده است، در حالی که برای عملکرد درست بایستی خلبان قادر می بود هر دو بال را کنترل نماید. تا اینکه لئوناردو، دو بار در طرح هایش از وسیله ای استفاده نمود که به شکلی ترکیبی، هر دو وظیفه سکان عمودی و افقی را انجام می داده است. این طرح سیصد سال بعد، توسط یک مخترع دیگر بازکشف شد!