"...برای داشتن دانشی کامل از سیستم عروقی، من بیش از ده بدن را تشریح کردم، تمام دست و پاها را وارسی کرده، هر عضو کوچکی را که رگ ها آن را احاطه کرده بودند جدا ساختم...چون نمی توان زمان درازی  روی هر جسد کار کرد، من چندین جسد را با درجات متفاوت بررسی کردم تا اینکه دانشم را به کمال رساندم..." - از دست نوشته های لئوناردو داوینچی

در آغاز رنسانس بسیار شایع بوده است که در کارگاه اساتید هنر، دانش جویان آناتومی می آموخته اند. این التزام به آشنائی با ساختار عضلات، تاندون ها و مفاصل، برای بازنمائی دقیق تر پرتره و مجسمه ها لازم بوده است. لئوناردو نیز با استفاده از نمونه های گچی نزد استادش "آندره دل وروچیو" با آناتومی  آشنا گردید. اما درک شهودی لئوناردو آن چنان خیره کننده بود که در اولین مشارکتش با استاد در یک اثر، سبب شد کیفیت بخش اجرا شده توسط او به مراتب از عمق و دقت بیشتری نسبت به کار استاد برخوردار باشد.

در این نقاشی، صورت فرشته ی مو طلائی سمت چپ، موهای فرشته ی دیگر و دستان مسیح، همگی توسط لئوناردو کشیده شده است. به طور مثال اگر دستان مسیح را با دستان یوحنا مقایسه کنید، از تفاوت درک شاگرد و استاد آگاه تر خواهید شد. از این رو بود که حتی بعدها افسانه ای بر سر زبان ها افتاد که به علت این ماجرای شرم آور، استاد برای همیشه نقاشی را کنار گذاشت!

اما لئوناردو به این حد بسنده نکرد و خود تا سی جسد را تشریح کرد (بازگویه بالا مربوط به دوره اول تشریح او در فلورانس بوده است. او در میلان فرصت یافت تعدادی جسد دیگر را تشریح کند.) این چنین او حدود 200 طرح از آناتومی انسان و حیوان تهیه کرد. لئوناردو اگر چه بیشتر از دریچه نگاهی علمی به هنر می نگریست، اما یک نکته بس اساسی را همواره به هنرمندان توصیه می کرد و آن این که تنها بر اساس درک آناتومیکی به بازنمائی نپردازند، چرا که ممکن است که سر آخر، نقاشی و یا مجسمه تنها به یک عروسک بی روح شباهت پیدا کند. به طور مثال اگر در مرزهای هر پرتره، ما از sfumato استفاده نکنیم، کار در عین دقت و ظرافت به لحاظ آناتومیک، خشک و بی روح می نماید.