به هنگام غروب آفتاب، هلال ماه در افق، با تصویر موهومی از ماه کامل همراه است (به خصوص اگر هلال ماه خیلی به افق نزدیک باشد) این پدیده ی معما گونه، سالیان درازی ذهن بشر را معطوف خود ساخته بود. تا این که لئوناردو داوینچی، برای اولین بار علت بروز این پدیده را توضیح داد، در زمانی که باور توده این بود که ماه یک کره کامل و بی تخلخل آسمانی بوده (به مانند بسیاری از اجرام آسمانی دیگر) و خود منبع نور است!

داوینچی در سال 1510 میلادی، در یکی از دست نوشته های خود
( Leicester Codex)، ذیل صفحه ای با عنوان "از ماه : هیچ جسم ِ چگالی، سبک تر از هوا نیست" این پیش فرض را که ماه خود منبع نور است را کنار گذاشته (هرچند این فرضیه در آن زمان تا حدودی شناخته شده بود) و اظهار داشت که با غروب خورشید، ماه تاریک می گردد (البته به جز هلالی که روبرو خورشید قرار دارد) اما هم چنان یک منبع نور دیگر، یعنی زمین اثری ثانویه بدان می بخشد. بدین معنی که بازتاب نور خورشید از روی زمین بر ماه، تصویر ماه کامل را به شکلی وهم گونه موجب می گردد (تقریبا در زمان بدر، یک پنجاهم نور ماه از بازتاب زمین تامین می گردد.)

البته در توجیه فرضیه اش لئوناردو مرتکب دو خطا می گردد. او توضیح می دهد که ماه دارای اتمسفر و اقیانوس است. بنابراین به خاطر وجود آبهای زیاد، ماه یک بازتاب کننده خوب است. او ادامه می دهد که نور بازتاب شده از سطح اقیانوس های زمین، موجب ساز این پدیده زیبا می گردد. در حالی که امروزه ما به خوبی می دانیم که ماه دارای اتمسفر و اقیانوس نمی باشد و هم چنین، نور بازتابی از زمین بیشتر به واسطه ابرهاست! بعد از نشستن آپولو-11 بر فراز ماه، فضانوردان به خوبی شاهد بودند که زمین در محل اقیانوس هایش تاریکتر به نظر میرسد، در حالی که ابرها روشنائی خاصی دارند. جالب آن که لئوناردو حدس زد که اگر ناظری بر ماه قرار گیرد، چهره زمین به مانند ماه به چشم خواهد آمد. چیزی که نیل آرمسترانگ می تواند آن را برای ما شهادت دهد. توضیحات داوینچی حتی امروزه نیز شگفت انگیز می نماید و نمونه ایست که نشان می دهد او بیشتر بر مشاهده اتش تکیه می کرده ست تا باور عامه!