![]() |
![]() |
|
| ادراکات لعنتی ما |
|
در شام آخر، مسیح کاملا استوار و آرام است، یهودا به جلو و مابقی حواریون به عقب متمایل شده اند، چیزی که نشانه شگفت زدگی و شوکه شدن ایشان در آن لحظه سرنوشت ساز است. میز و افراد در ارتفاعی طبیعی نقاشی شده اند تا همه چیز عادی تر بنماید، اما همین ابتکار خود تکان دهنده از کار در آمده است (خود را در تالار ناهارخوری، در حال غذا خوردن تصور کنید!) بر خلاف سنت رایج در تصویر سازی شام آخر، در این اثر، همگی افراد روبروی بیننده نشسته و کسی پشت به ناظر قرار ندارد. یا آن که طبق سنت و حتی طرح های اولیه خود لئوناردو، یهودا روبروی مسیح و جدا از بقیه قرار دارد، اما لئوناردو به سرعت این ایده را کنار گذاشته و تصمیم گرفت که حواریون را در گروه های سه نفری گرد میز جمع نماید. این تصمیم نهائی با قصد تاکید روی عدد سه به نشانه تثلیث، به شکل های متنوع دیگری در تمام اثر پراکنده شد. مثلا، مسیح با چهره ای آرام، به هیات مثلثی در مرکز پرسپکتیو و جلو روی سه پنجره (1) نقاشی شد. جمیع این ابتکارات باعث گردیده است که مسیح، یهودا و حواریون در یک موقعیت کاملا انسانی قرار گیرند. حتی یهودا دارای هیچ ویژگی غیر رئالیستی نیست و درک پذیر است که چرا او شتاب زده برای کندن تکه ای نان، دستش را دراز کرده، در حالی که مسیح کمی پیشتر پیش بینی کرده بود که خائن بلافاصله چه خواهد کرد!
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1386/09/01ساعت توسط خوابگرد |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
|
|
RSS
|