استراوینسکی طرح کلی باله "پرستش بهار " را  خود به تنهایی نگاشت. پرستش بهار، پاگانیست روسیه را نمایش میدهد در حالی که با ایده " راز و قدرت زایشگر بهار" ممزوج میگردد.
بخش اول:
جشن بهار. نی نوازان، نی میزنند ( در ارکستر " باسون")، در حالی که مردان، از کامیابی هایی خویش قصه میسازنند. زنی سالخورده وارد صحنه میگردد.  او آگاه به راز طبیعت بوده و نیز به خوبی واقف است که چگونه میتوان آینده را پیش بینی کرد. دخترانی با صورت های رنگ کرده، به شکل رودخانه ای و در یک خط، وارد صحنه میگردند. آنان رقص  ِبهار میکنند. بازیهایی نیز شروع میگردد. رقص "خورود" سر میگیرد ( Khorovod- رقصی روسی ست که رقصندگان در آن در دایره ای میرقصند ). مردمان به دو دسته تقسیم میگردند و در روبروی یکدیگر صف آرایی میکنند. این بار پیران سالخورده و عاقل، به شکلی آئینی به حرکت در میآیند. سالخورده ترین و در عین حال عاقل ترین فرد، فرمان توقف بازیهای بهار را میدهد. مردم باز ایستاده و سراسیمه به پیرمرد نگاه میکنند. حال او زمین را متبرک میسازد. مردم پر شور میرقصند، در حالی که با تبرک سازی زمین، خود را نیز جزیی از آن میگردانند.
بخش دوم:
شباهنگام، باکرگان بازی مرموزی را می آغازند، در حالی که در دایره ای میچرخند. یکی از باکرگان به عنوان قربانی انتخاب میگردد. باکرگان دیگر، برای تکریم قربانی، رقصی سلحشورانه می نمایند. سپس به ارواح گذشته خود متوسل شده و قربانی را به سالخورده ترین و درعین حال عاقل ترین فرد ارزانی میکنند. باکره ی قربانی، رقصی جانفشانانه را می آغازد و تا آن جا پیش میرود که بیهوش بر زمین می افتد.
[ نقاشی "رقص " از هنری ماتیز ]